نقد همسان انگاری وحی و تجربه دینی
16 بازدید
محل نشر: رواق اندیشه » مهر 1383 - شماره 34 » (14 صفحه - از 82 تا 95)
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
ولی‏الله عباسی(1) چکیده: مفهوم «وحی» یکی از مفاهیم مهم و اساسی ادیان ابراهیمی است که این ادیان را از مکاتب بشری متمایز می‏سازد. چیستی و سرشت وحی یکی از مباحث مهم فلسفه دین و کلام معاصر است. پیرامون سرشت و ماهیت وحی، دو دیدگاه عمده وجود دارد که عبارتند از وحی گزاره‏ای و وحی تجربی. بر اساس وحی گزاره‏ای، خداوند حقایق و گزاره‏هایی را بر پیامبر وحی می‏کند، اما بر اساس وحی تجربی، پیامبر با خدا مواجهه‏ای داشته و تفسیر آن مواجهه و تجربه دینی‏اش را برای دیگران منتقل می‏کند. مقاله حاضر، در واقع در صدد نقد این دیدگاه؛ یعنی همسان‏انگاری وحی و تجربه دینی (= وحی تجربی) می‏باشد. مقاله پس از توصیف دیدگاه تجربه دینی و مفاهیم اساسی آن، به زمینه‏های ظهور این نظریه اشاره کرده و پس از نقد و بررسی این دیدگاه، تفاوتهای وحی و تجربه دینی را بیان می‏کند. بنابراین، با توجه به نقدهایی که دیدگاه تجربه دینی دارد و نیز تفاوتهای اساسی که میان وحی و تجربه دینی وجود دارد، نمی‏توان دیدگاه فوق؛ یعنی تجربه دینی را در مورد وحی و بخصوص وحی اسلامی پذیرفت. «وحی» در ادیان ابراهیمی از جایگاه خاصی برخوردار است و پایه بعثت انبیا و مرز تمایز ادیان الهی از مکاتب و اندیشه‏های بشری، «وحی» می‏باشد، که مقوله‏ای فراتر از افق فکری بشر است و با دلایل و نشانه‏های قطعی در متن خود، حقانیت و صدق خویش را به اثبات می‏رساند و فقط از ناحیه خداوند سبحان به برخی از انسانهای شایسته افاضه می‏شود. از دیدگاه مسلمانان، وحی، پدیده‏ای قدسی، فرا تجربی، فرا تاریخی و غیبی است که از طرف خداوند و برای هدایت بشر به پیامبران القا شده است. قرآن مجید، تبلور وحی الهی است که لفظ، صورت، کلمات و زبان آن نیز به اجماع مسلمین کلام الهی می‏باشد و با خصوصیاتی شگفت‏انگیز و بلاغتی بی‏نظیر در .....
آدرس اینترنتی